Luigi’s Lesson

Dream palang enough na para hindi ka huminto. Kaya tuluy-tuloy lang. WALANG SUKUAN. Always remember the day nung naglalakad ka at pumapasok ng walang baon because you’re hopeful that one day your dream will come true. ๐Ÿ™‚ #OnProcess

Nothing.

Sa wakas naka-paglagay na naman ako ng mga bagong entry. Marami pa kong ita-type. Isang taon na pala โ€˜tong blog ko noh? Siguro kung hindi ko binura yung kauna-unahang blog ko mga 4 years na kong nag-ba-blog. Ang pangit pa kasi nun e.. And jejemon pa ko nun. Hehe. Di ko nga ma-imagine na naging ganun din ako.

Eeww. Hehe. Nakakatuwang isipin na sa kabila ng maganda mong character dumating ka din sa point na hindi mo alam kung tama o mali na ba yung ginagawa mo.. Naalala ko tuloy yung โ€œakoโ€ dati. Na sa sobrang bulag sa mundo di ko na alam kung ano ba yung tama sa mali. Hays. Iโ€™m really grateful that I met God. Kasi kung hindi baka tatlo na anak ko at hiwalay sa boyfriend? Haha! Imbes na asawa, boyfriend lang e noh? Haha!ย Well, thatโ€™s the world.

Tulad nga ng sinasabi na โ€˜wag mo ng babalikan yung inayawan mo na.. Kaya I WILL NEVER GO BACK!

Happy to be with Jesus.

One Night with the King

“Not Esther, my lord. Hadassah Batabihan. From the tribe of Benjamin, child of the Most High God.”

Those are the exact words na nagpatayo ng balahibo ko while watching the movie “One Night with the King.”ย The story of Esther in the Bible. Ang lupet kasi na nasabi niya yung identity niya sa harap ng mga taong hindi naniniwala kay God. And to be a real woman of God, dapat wala din tayong hiya ‘sa mga tao kung sino si God sa life natin. Kung hindi niyo pa napapanood yan, abay panoorin niyo na. It will give you courage to show and tell that you are a child of God. ๐Ÿ™‚

God’s Masterpiece.

May bago na naman akong pimple. Hays. Kelan kaya matatapos ‘to? Hehe. Sabi nila maganda na daw sana ko kung wala akong mga pimples. Well, hindi naman importante sakin kung marami akong pimples o wala. Feeling ko nga lalong napapansin ang kagandahan ko sa mga tagyawat ko. Haha!

Paano mo ba malalaman kung pangit o maganda ang isang tao? Sa labi niyang malapadย o sa mukha niyang magulo? Hmmm. Tao lang naman ang tumitingin sa panlabas na anyo. Meron dyan, “Tingnan mo oh, kakaiba yung ilong niya.” meron din dyan, “Ang tangkad pero negra.. ” at ang pinaka madalas kong marinig “Maganda nga.. pero maliit.”

Well, para sakin hindi mahalaga yung sinasabi ng mga tao about our physical appearance. Ang importante yung sinabi ng Creator natin nung ginawa Niya tayo. “Yan, ang ganda ng pagkaka-gawa ko kay _________. [your name]” Kay God kasi hindi naman importante kung maliit ka, kung negra ka o kung malapad pa yung labi mo.

We willย always be His masterpiece. ๐Ÿ™‚

I Can’t Imagine!

Nagiging emotional na naman ako. Naiisip ko kasi yung ako dati.. yung ako na ang tingin sa sarili ay walang silbi sa mundo.. ‘Pag naiisip ko yun sobrang laki na ng difference ko, ibang-iba talaga yung ako dati sa ngayon. Grabeng changes ang ginawa ni God sa buhay ko.

Dati naalala ko ‘pag pauwi na ko galing school, habang naglalakad ako iniisip ko kung anong magiging future ko. Sobrang worry ako pag ang usapan ay tungkol sa future. Ang iniisip ko kasi, wala na kong future. Haha! But that’s true,ย sobrang hopeless ako. Para sakin dati, hiwalay ang parents ko, magulo ang family ko, therefore I conclude magulo rin magiging buhay ko. Haha! Grabeng conclusion diba? Pero ngayon eto na ang conclusion ko. Hiwalay parents ko, magulo family ko, I have God, therefore I conclude my life will be successful. Whoa! O diba? Ang laki ng difference? Iba talaga ‘pag si God ang nagbago sayo. And I’m so grateful na I let Him entered my life. Yun ang bagay na kahit kelan hindi ko kayang pagsisihan. Why? Kasi hindi ko na kayang mawala si God sa buhay ko. I can’t imagine my life without Him.ย ๐Ÿ™‚

What? Give up?!

September 26, 2010. Sunday. First year anniversary ni Ondoy. At kauna-unahang din na humampas si Ondoy sa pagmumukha ko. Haha!

The Story:

Pag-uwi kong galing church hindi inaasahang pangyayari ang naganap.

Lasing ang kuya kong umuwi sa bahay at nabugbog ako (para sa karagdagang istorya, text niyo ko.) Grabe! Ilang suntok ang di ko sinasadyang saluhin. Nung tapos na, I was crying and I’m asking God na “Dad, bakit sa dinami-daming family dito Niyo pa ko nilagay? I give up na. Give up na ko sa family ko.. Huhuhu…” But God answered me, “Jonne, bago ka pa napunta sa pamilyang ‘yan, pinagplanuhan Ko na..”

God’s Story:

My Family: Bugbog dito, bugbugan doon. Hika dito, hika doon. Patayan dito, patayan doon..
God: The time has come. This little girl named Leilanie will have a three children. And her third child is one of my chosen people.. (Grabe oh! Hindi pa ko pinapanganak chosen na ko. ) The one who will cut the curses of this family.

“That’s you Jonne. Before I formed you in the womb I knew you. And I know what you can do it. I know you can. Each trials, I’m making you stronger.. Stronger than before. And always remember that I am always with you, I will never leave you nor forsake you..”

Now, I’m stronger. Stronger than before. Knowing that my Dad is always with me sa mga pagsubok is enough. Enough to say “I’m not giving up..”

Strike Two

My another electric failure. Haha! Nagtataka na talaga ko sa sarili ko. Lagi na lang akong nakakaputok ng kung anu-anong electronics! Pero impernes ah.. Mas malala ngayon.

The Story:

Every night lagi akong nakikisaksak sa tiyahin ko ng DSL niya sa laptop ko. At sa katamaran kong lumabas ng bahay (sa labas pa kasi ng bahay ang saksakan ng DSL), sa bintana ako pumwesto at nagsaksak. Sa hindi inaasahang pangyayari, pumutok ng pagkalakas-lakas ang aking pinagsasaksakan! BOOOOG! Grabe! Lahat ng kuryente sa bahay ng tita ko nawala! Nabulabog silang lahat. Pati mga kapitbahay nabulabog din! Nagalit na naman sila sakin.

Tita: Katamaran mo kasi! #@!”&*?!#@ ka!
Lola: Naku, ‘eto talagang batang ‘to! Purwisyo!
Nanay: Impakta ka kasi e! Katamaran mo.
Jonne: Hindi na nga ko hahawak ng kuryente.. (Teka, nahahawakan ba ang kuryente? Haha.)

Hays.. Another nonsense words na naman ang ibinato nila sakin.. pero syempre hindi ko sinalo.. :)) Duh?! Beautiful words lang kaya ang sinasalo ko.

#JustAnotherStoryToTell

110 to 220. :D

The Story:

Kanina habang nagbuburibot yung pinsan ko, natanggal niya sa saksakan yung electric fan and nawala sa isip ko na 110 yun, kaya nasaksak ko sa 220. Pooook! Pumutok. And then ayun, kung anu-ano na sinabi nila sakin.

Lola: Tangangok.
Tita: Nakalutang na naman ang isip mo.. Tanga-tanga!
Jonne Ganda: Hehe. Nawala po talaga sa isip ko.
Tita Two: Ano Jonne, nahusgahan ka na naman?

To be honest, wala ng epekto sakin pag sinasabihan ako ng kung anu-anong masasakit na salita.. Why? Because I know there’s Someone who is so in-love with me, na kahit ano pang katangahan ang nagawa ko hindi Niya yun nakikita.. Instead, lalo Niya pang pinapakita na mahal na mahal Niya ko. ๐Ÿ™‚ And that is my one-and-only Daddy God! Wohoo! Kaya okay lang sakin kahit anong sabihin nila sakin.. Yung sasabihin lang ng Tatay ko ang mahalaga.

“I LOVE YOU JONNE, kahit nasaksak mo ang electric fan na 110 sa 220..” Ayie. ๐Ÿ™‚

Genesis 12:2-3
I will make you into a great nation, and I will bless you; I will make your name great, and you will be a blessing. I will bless those who bless you, and whoever curses you I will curse; and all peoples on earth will be blessed through you.

ONE DAY.

Nung bata pa ko mahilig akong umiyak. Puhunan nga tawag sakin ng Nanay ko e. Puhunan ko daw ang pag-iyak ko. Madalas kasi kong maginarte. Kaya iyakin talaga ko noon. At sa mura kong edad, natatanong ko na sa sarili ko, “Kelan kaya ako iiyak na hindi galing sa sama ng loob?”

Voice: One day, I’ll comfort this girl and turn her sorrow into happiness..

When I was in grade school lagi akong naglalakad papasok. Ang masaklap nun, alas kwatro palang ng madaling araw naglalakad na kami ng Kuya ko. Sa paglalakad ko andami-dami kong naiisip. Andyan yung “Sana hindi kami ma-late.” “Sana absent si Teacher.” “Sana pumasok yung crush ko.” at ang higit sa lahat “Nakakapagod maglakad, hanggang kelan ko kaya lalakarin ‘tong kalyeng’to?”

Voice: One day, this girl will walk to My paths..

Nung nag-high school na ko, mahiyain akong tao. Ayokong nagpapakila sa harapan. Yung tipong gusto kong bigla na lang akong mawala, tapos pag tinawag na ko ang bigat-bigat ng pwet ko. Pag nasa harap na ko, gusto ko ng mag-disappear! “AYOKO NA!”

Voice: One day, this girl will stand up for My name.. ๐Ÿ™‚

Grabe.. Simula pala noon pa, God knows everything about me. Kung paano ko umiyak nung bata pa ko, kung pano ko dinadaanan ang mga iskinita pagpapasok na ko, kung pano ko ipakilala ang sarili ko nung high school.

#KiligMuch ๐Ÿ˜€

NOTHiNG iS iMPOSSiBLE!

Believe it or not, lumaki ako sa USA. United Squatters Area. Haha. Pero hindi naman masyadong squatter.. tamang kalye lang. Nasasabi ko siyang Squatters Area kasi pag-pinapalo ako ng nanay ko parang may shooting sa bahay namin (ugaling squatter). Hehe.

When I was in 2nd year highschool, mahilig akong magdaydreaming.. and when I say daydreaming yung tipong ayoko na talagang magising, mas gusto kong managinip na lang. Why?

Kasi sa ginagawa kong panaginip masaya ko.. as in happy. Buo yung family ko, mayaman kami at maayos ang buhay namin. Until one day naitanong ko sa sarili ko, “Possible kaya ‘tong mga ‘to?”. My question was answered nung nakilala ko si God. YES, IT’S POSSIBLE. Kaya masaya talaga ko nung nakilala ko si God. Hindi ko na kailangang mag-daydreaming. Kasi alam ko na posible at mangyayari.

Yung mga bagay na napaka-impossible sakin dati, napaka-possible na ngayon.. :))

I kissed dating GOODBYE!

MY REASONS:

One.

This is not the right time. Duh?! Ang bata ko pa kaya.. tsaka hindi pa ko tapos mag-study. May panahon para dyan. Ecclesiastes 3:1 remember?

Two.

I’m waiting on God. Just like Eve, pinapatulog pa ni God ang Adan ko. Ipapakila Niya na ko kay Adan pag-nagising na Siya, at pag-natapos Niya na kong i-mold. :))

Three.

I trust God. I trust Him in every area of my life. Kaya there’s no need to rush.. Hindi naman kasi ko panget noh. haha! ๐Ÿ˜€